Dagurinn í dag er mikilvægur og góður dagur fyrir mig. Þetta er
afmælisdagurinn minn, en í dag varð ég tveggja ára. Í dag eru tvö
ár síðan ég hætti að drekka. Mér finnst ótrúlegt að skrifa þetta
svona því þegar ég var að hætta drekka átti ég erfitt með að halda
mér edrú eina helgi. Færlsan í dag verður í anda þessa dags.
Margir vinir mínir og fólk sem þekkti mig fannst ég ekkert drekka
mikið eða taldi þetta ekki mikið vandamál hjá mér. En ég var líka
snillingur í því að fela hvernig mér leið. Það skipti ekki máli
hvað ég gerði á fylleríum, hvort ég "gerði eitthvað að mér" eða
ekki, þá leið mér alltaf illa eftir á. Það skipti svo ekki máli
hvað var í gangi hjá mér, allt var tilefni til að detta í það.
Hvort sem ég var hress, ekki hress, átti afmæli, hinn átti afmæli,
prófin að fara byrja, í prófum, búin í prófum, sumarið að koma,
sumarið komið eða hvað sem er, allt var tilefni. En svo í þynnkunni
og móralnum næstu daga, ætlaði ég sko að taka pásu, en aldrei tókst
mér að taka þessa blessuðu pásu. Alltaf að reyna stjórna
drykkjunni, eða eins og stendur í AA bókinni:
"Við höfum reynt að drekka eingöngu bjór, drekka takmarkaðan
fjölda drykkja, drekka ekki einsömul, drekka aldrei á morgnana,
drekka bara heima, eiga aldrei áfengi heima, drekka aldrei í
vinnutíma, drekka bara í veislum, skipta frá viskíi yfir í koníak,
drekka bara léttvín, við höfum samþykkt að segja upp í vinnunni ef
okkur yrði á að mæta þangað drukkin, við höfum reynt að fara í
ferðalag, reynt að fara ekki í ferðalag, lofað að hætta að drekka
(með og án heitstrengina), prófað að stunda líkamsrækt, lesa
uppbyggjandi bækur, fara á hressingar- og eða heilsuhæli, láta
vista okkur á stofnun - og við gætum endalaust bætt við þennan
lista"
Þetta á svo þokkalega vel við mig. En blessunarlega, akkúrat
fyrir tveimur árum lenti ég á versta fylleríinu mínu og þegar ég
vaknaði áttaði ég mig á því að ég væri bara alls ekki mannekjan sem
ég vildi vera og að líf mitt væri ekki á réttri braut. Þá bað ég um
hjálp. Ég hef ekki smakkað dropa af áfengi síðan. Sem betur
fer!
Ég veit það líka, að hefði ég ekki gefist upp þennan
dag, þá hefði ég ekki kynnst Hauki mínum, ætti ekki Heiðar, ætti
ekki svona gott heimili og væri ekki í svona góðu sambandi við
fjölskyldu mína. Ég er svo þakklát fyrir lífið mitt í dag.
Það var rosalega erfitt að gefast upp 11.júní 2005 en það er án efa
það besta sem ég hef gert.
out....